Syaikh Abu ‘Abdillah Ath-Thaqi #2

Syaikh al-Islam mengatakan bahwa Syaikh Abu ‘Abdillah bin al-Bakuih asy-Syirazi memiliki perjalanan yang bagus. Di dalam setiap perjalanan, beliau sering mengunjungi para syaikh. Kepada mereka, beliau seringkali menyampaikan kisah-kisah yang baik dan berguna.

Pada kisah-kisah itu, bahkan seringkali “aku mengambilnya dan menuliskannya. Di antara yang kutulis itu, ada tiga puluh ribu hikayat, ada tiga ribu hadits,” tambahnya dengan sangat meyakinkan kepada para pembacanya. Sungguh, merupakan kejeniusan beliau yang sangat luar biasa.

Syaikh al-Islam juga mengatakan bahwa beliau merupakan seorang sultan di bidang pakaian yang menunjuk kepada dunia sufi. Beliau betul-betul seorang yang sangat alim dalam ilmu-ilmu yang dikuasainya, ilmu lahir maupun ilmu batin, sama-sama dikuasainya.

Beliau betul-betul “mengagungkanku, melebihi beliau mengagungkan orang-orang lain. Bahkan, setiap kali aku masuk kepadanya, beliau sangat mengagungkanku. Padahal tidak seperti itu cara mengagungkan beliau kepada syaikh-syaikh dari Nisabur seperti Syaikh Ibn Abi al-Khair dan lainnya.

Beliau juga memiliki firasat yang sangat agung. Bahkan jauh sebelum orang datang kepada beliau, beliau sudah menyebutkan keperluannya itu apa, dan beliau betul-betul sangat dihormati dengan ketajamannya itu. Sungguh sangat mengagumkan kecerdasan dan ketajaman pemikirannya itu.

Syaikh al-Islam mengatakan bahwa setelah beliau pulang dari Ray, beliau kemudian masuk ke dalam Khaniqah Syaikh ‘Abdullah al-Baku. Di dalam Khoniqah beliau kala itu, ada tiga pencinta: Syaikh Makki asy-Syirazi, Syaikh Abu al-Faraj, dan Syaikh Abu al-Nashr ath-Tharsyizi.

Syaikh al-Islam kemudian memanggil: “Wahai Abu al-Faraj.” Beliau kemudian keluar dari kamarnya di Khaniqah itu dan mengatakan: “Baik Guru.” Setelah orang yang alim itu keluar dari Khaniqah, Syaikh al-Islam berkata: “Apa yang kukatakan tadi kepadamu?” Beliau berkehendak untuk bepergian.

Beliau sama sekali tidak pantas untuk bepergian. Tapi beliau pantas untuk menetap, untuk semata duduk di tempat. Sementara orang-orang lain duduk di sekitarnya. Mendengarkan beliau berbicara: “Boleh jadi engkau berkehendak untuk mengatakan sebelumnya.”

Sehingga bepergian itu menjadi penghalang dan sangat berat bagi beliau. Tapi ingin sekali beliau untuk melihat al-Kharaqani. Artinya, perjalanan itu ingin dipakai oleh beliau untuk menziarahi al-Kharaqani, sama sekali tidak untuk apa pun yang lain. Sungguh, al-Kharaqani sangat agung.

Al-Kharaqani betul-betul telah menggoreskan sesuatu yang sangat indah. Apa yang digoreskannya oleh beliau telah menyentuh hati banyak orang. Orang-orang yang dekat sungguh telah merasa dilukis oleh beliau, sementara mereka jauh dari beliau sungguh telah merasakan harum beliau. Wallahu a’lamu bish-shawab.